udav, прогнозы и рассуждения по поводу перспектив спортсменов - это часть спорта. Неотъемлемая.
Прыгать никуда никому не надо - либо Картер успешными выступлениями закрепится в первой четверке и там останется, доказав мою неправоту, либо не закрепится и не останется, вернувшись на свой прежний уровень 12-16 места. Ни то, ни другое - не повод прыгать из самолета.
Кастусь,
апошнія пасты нарэшце вымусілі мяне прайсці рэгістрацыю.
Добра. Такім чынам мае, магчыма спрэчныя, разважанні павялічваюць колькасць удзельнікаў форума.
Аб тым, якія крытэрыі я ўжываю каб вызначыць стабільны ўзровень спартсмена, я пісаў вышэй. Магчыма, гэта атрымалася не вельмі паспяхова, калі меня не зразумелі.
Таму паспрабую зноў.
Мая думка мае наступны ход. Есць умоўныя групы снукерыстаў - першы эшэлон, другі, трэці. І есць даволі падобныя шляхі і ўмовы развіцця снукерыстаў.
На мой погляд, лепш за ўсе сачыць за "класічным" прасоўваннем з узроўню на узровень, разглядаючы прыклад Дохерці. Пачаў прафесійныя выступленні у 21 год, прадэманстраваў відавочны талент (трэці эшэлон). Далей уздымаў узровень сваей гульні, і ўвогуле ў 24 гады выйграў першы афіцыйны турнір (пераход у другі эшэлон). Далей за наступныя тры гады замацаваў гэтыя пазіцыі, зноў паляпшаў сваю гульню, і стаў гатовы да наступнага кроку. У 28 гадоу - пабеда на Чампіянаце Свету (пераход у першы эшэлон). Далей наступныя гады тры-чатыры ен трымае пазіцыі у першым эшэлоне, мае турнірныя пабеды. Потым гэта становіцца цяжэй, бо суперніцтва ўзрастае, а гады пачынаюць браць свае. Таму дзесьці з 33-34 гадоў Дохерці ужо мае сэнс разглядаць як снукерыста другога эшэлону. А зараз, аналізуючы яго гульню, магчыма зрабіць выснову, што ў 40 гадоў ен адыходзіць і да трэцяга эшэлону (як гэта адбылося з Уайтам).
Вось гэта класічная мадэль з найбольш тыповымі "сярэднімі" тэмпаральнымі адзнакамі пераходу па узроўням гульні. (21 год - 24 - 28 - 32 - 40). Прыкладна па такому графіку ідзе зараз Сэлбі (магчыма, з аперажэннем).
Зразумела, есць шмат выпадкаў, калі снукерыст за кошт выдатнага таленту імкліва праходзіць у першы эшэлон (Хіггінс дасягнуў гэтага ў 23 года). Большасць снукерыстаў так і не дасягае першага эшэлону. Хтосьці нават і блізка не падыходзіць да гэтага (той жа Свэйл, напрыклад). А хтосьці падыходзіць вельмі блізка, але не здолее замацавацца на вяршыні. Яскравы прыклад - Дотт. Яго дасягненні больш значныя, чым у Картэра. Ен - чэмпіен свету. Але ж тое чэмпіенства, у адрозненне ад Мерфі, не было замацавана ім ў доўгатэрміновай перспектыве. Таму можна казаць, што Дотт был снукерыстам першага эшэлону толькі на працягу аднаго турніру. А гэта - усе роўна, што і ўвогуле ім ня быць.
І я лічу, што Картэр - той жа выпадак. Я не ведаю прыкладаў, каб снукерыст да 30 гадоў быў сярэдняга ўзроўню без аніводнага выйгранага турніра, а потым узяў і дасягнуў снукерных нябесаў.
Картэр можа стаць першым такім прыкладам. Але да той пары, пакуль гэта не здарыцца, я не бачу падстаў для надзвычайных чаканняў.